მათეს სახარება — ადიშის ოთხთავი 897 წ. – ძველი მონუსკრიპტები

თავი 3

1. 1
   მათ დღეთა შინა მოვიდა იოჰანე ნათლისმცემელი, და ქადაგებდა უდაბნოსა ჰურიასტანისასა.
2. 2
   და იტყოდა: შეინანეთ, რამეთუ მოახლებულ არს სასუფეველი ცათაჲ.
3. 3
   რამეთუ ესე არს, რომელი-იგი თქუმულ არს ესაჲა წინაწარმეტყუელისა მიერ და იტყჳს: ჴმაჲ ღაღადებისაჲ უდაბნოსა ზედა: განმზადეთ გზაჲ უფლისაჲ და წრფელ ყვენით ალაგნი მისნი.
4. 4
   ხოლო თავადსა იოჰანეს ემოსა სამოსელი თმისაგან აქლემისა და სარტყელი ტყავისაჲ წელთა მისთა; ხოლო საზრდელად მისა იყო მკალი და თაფლი ველური.
5. 5
   {მ}აშინ განვიდოდა მისა იერუსალჱმი და ყოველი ჰურიასტანი და გარემო სოფლები იორდანისაჲ.
6. 6
   და ნათელ-ი{ღ}ებდეს იორდა{ნ}ესა ზედა მისგან {დ}ა აუვარებდეს {ც}ოდვათა მათთა.
7. 7
   {და} ვითარცა იხილნა ფა{რ}ისეველნი და ს{ად}უკეველნი, მომავალნი ნათლის-ღებად მისგან, ჰრქუა მათ: ნაშობნო იქედნეთანო, ვინ გიჩუენა თქუენ სივლტოლაჲ მერმისა მისგან მომავალისა რისხვისა?
8. 8
   ყავთ უკუე აწ ნაყოფი, ღირსი სინანულისაჲ,
9. 9
   და ნუ ჰგონებთ და იტყჳთ თავით თჳსით: მამაჲ გჳვის ჩუენ აბრაჰამი. ხოლო გეტყჳ თქუენ: შემძლებელ არს ღმერთი ქვათა მათგან აღდგინებად და შვილებად აბრაჰამისა.
10. 10
    რამეთუ აწვე, ესერა, ცული ძირთა თანა ხეთასა ძეს. ყოველმან ხემან, რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კეთილი, მოეკუეთოს და ცეცხლსა დაედვას.
11. 11
    მე ნათელ-გცემ თქუენ წყლითა სინანულად, ხოლო შემდგო{მ}ად ჩემსა მომ{ა}ვალი უძლიერ{ჱს} ჩემსა არს, {რომლი}სა არა შემძ{ლე}ბელ ვარ მე ჴ{ამ}ლთა მისთა {ტჳრ}თვად. მან ნა{თე}ლს-გცეს თქუენ {ს}ულითა წმიდითა {დ}ა ცეცხლითა.
12. 12
    რომლისაჲ ნიჩაბ{ი ჴ}ელსა მისსა, {და გან}წმიდოს კა{ლოჲ} თჳსი, შეკრიბოს იფქლი თჳსი საუნჯესა, ხოლო ბზჱ იგი დაწუას ცეცხლითა უშრეტითა.
13. 13
    მაშინ მოვიდა იესუ გალილეაჲთ იორდანედ იოჰანესა ნათლის-ღებად მისგან.
14. 14
    ხოლო იოჰანე აყენებდა მას და ეტყოდა: მე შენგან მიჴმს ნათლის-ღებაჲ და შენ ჩემდა მოხუალ?
15. 15
    მიუგო იესუ და ჰრქუა მას: აცადე აწ, რამეთუ ესრე შუენის ჩუენდა აღსრულე{ბად ყო}ვლისა სიმართლისა. მაშინღა მიუშუა მას.
16. 16
    და ნათელ-იღო იესუ და მუნქუესვე აღმოჴდა მიერ წყლით. და მეყსეულად განეხუნეს მას ცანი და იხილა სული ღმრთისაჲ გარდამომავალი, ვითარცა ტრედი, და მომავალი მის ზედა.
17. 17
    და, აჰა, ჴმაჲ იყო ზეცით და თქუა: ესე არს ძჱ ჩემი სა{ყუარ}ელი, რომელი მთნავს.