დაბადება — ახალი ქვეყნიერების თარგმანი*
იტვირთება წინა თავი
თავი 27
- 1მოხუცდა ისაკი და თვალთ დააკლდა. მოუხმო ესავს, თავის უფროს ვაჟს, და უთხრა: „შვილო!“ რაზეც მიუგო: „აქა ვარ!“
- 2მან უთხრა: „უკვე მოვხუცდი. არ ვიცი, როდის დადგება ჩემი სიკვდილის დღე.
- 3აიღე ახლა შენი საჭურველი, კაპარჭი და მშვილდი, წადი მინდორში და ნანადირევი მომიტანე.
- 4მომიმზადე გემრიელი კერძი, როგორიც მე მიყვარს, და საჭმელად მომიტანე, რომ გაკურთხოს ჩემმა სულმა, სანამ მოვკვდები“.
- 5უსმენდა რებეკა, როცა ელაპარაკებოდა ისაკი ესავს, თავის ვაჟს. წავიდა ესავი მინდორში ნანადირევის მოსატანად.
- 6უთხრა რებეკამ იაკობს, თავის ვაჟს: „მოვისმინე, რას ეუბნებოდა მამაშენი ესავს, შენს ძმას,
- 7ნანადირევი მომიტანე და საჭმელად გემრიელი კერძი მომიმზადე, რომ გაკურთხო იეჰოვას წინაშე, სანამ მოვკვდებიო.
- 8ახლა გამიგონე, შვილო, რასაც გეტყვი.
- 9წადი ფარაში და მომიყვანე ორი საღი თიკანი, რომ თავისი საყვარელი, გემრიელი კერძი მოვუმზადო მამაშენს.
- 10შემდეგ საჭმელად მიუტანე, რათა გაკურთხოს, სანამ მოკვდება“.
- 11იაკობმა რებეკას, დედამისს, მიუგო: „მაგრამ ესავი თმიანია, მე კი - არა.
- 12ხელი რომ მომისვას მამაჩემმა?! იფიქრებს აბუჩად მიგდებსო და კურთხევის ნაცვლად წყევლას დავიტეხ“.
- 13დედამისმა მიუგო: „ჩემზე გადმოვიდეს შენი წყევლა, შვილო. შენ მხოლოდ გაიგონე ჩემი სიტყვა და მომიყვანე ისინი“.
- 14მანაც მიუყვანა და მოამზადა დედამისმა გემრიელი კერძი, როგორიც მამამისს უყვარდა.
- 15მოიტანა რებეკამ თავისი უფროსი ვაჟის, ესავის, ყველაზე ძვირფასი ტანსაცმელი, სახლში რომ ჰქონდა, და ჩააცვა თავის უმცროს ვაჟს, იაკობს;
- 16ხელებზე და კისრის უთმო ადგილზე კი თიკნის ტყავი გაუკეთა.
- 17და მისცა იაკობს, თავის ვაჟს, თავისი მომზადებული გემრიელი კერძი და პური.
- 18მივიდა იგი მამამისთან და უთხრა: „მამა!“ რაზეც მან მიუგო: „ჰო, შვილო! რომელი ხარ?“
- 19იაკობმა უთხრა მამამისს: „ესავი ვარ, შენი პირმშო. ისე გავაკეთე, როგორც მითხარი. საჭმელად წამოჯექი, რომ მაკურთხოს შენმა სულმა“.
- 20ისაკმა უთხრა თავის ვაჟს: „ასე ჩქარა როგორ იპოვე, შვილო?“ მან მიუგო: „იეჰოვამ, შენმა ღმერთმა, შემახვედრა“.
- 21უთხრა ისაკმა იაკობს: „ახლოს მოდი, რომ ხელი მოგისვა, შვილო, გავიგო, მართლა ესავი ხარ თუ არა“.
- 22იაკობიც მივიდა ახლოს ისაკთან, მამამისთან, მან ხელი მოუსვა და თქვა: „ხმა იაკობისაა, მაგრამ ხელები - ესავისა“.
- 23ვერ იცნო, რადგან ხელები თავისი ძმის, ესავის, ხელებივით თმიანი ჰქონდა. აკურთხა მან იგი.
- 24შემდეგ ჰკითხა: „მართლა ჩემი ვაჟი ესავი ხარ?“ მან მიუგო: „მე ვარ“.
- 25ახლოს მომიტანე, რომ ვჭამო ჩემი ვაჟის ნანადირევი, რათა გაკურთხოს ჩემმა სულმა. მიუტანა და დაიწყო მან ჭამა. მიუტანა ღვინოც და ისიც სვამდა.
- 26უთხრა მას ისაკმა, მამამისმა: „ახლოს მოდი და მაკოცე, შვილო“.
- 27მივიდა იგი და აკოცა. იგრძნო მან მისი ტანსაცმლის სუნი. აკურთხა იგი და თქვა: „ჩემი ვაჟის სუნი იეჰოვასგან კურთხეული მინდვრის სუნსა ჰგავს.
- 28მოგცეს ჭეშმარიტმა ღმერთმა ცის ნამი და დედამიწის პოხიერი ნიადაგი, უხვი მარცვლეული და ახალი ღვინო.
- 29შენ გემსახურონ ხალხები და ერებმა მდაბლად გცენ თაყვანი. იბატონე შენს ძმებზე და დედაშენის შვილებმა მდაბლად გცენ თაყვანი. დაწყევლილი იყოს, ვინც დაგწყევლის, და კურთხეული იყოს, ვინც გაკურთხებს“.
- 30როგორც კი დაასრულა ისაკმა იაკობის კურთხევა, ძლივს მოასწრო იაკობმა ისაკისგან, მამამისისგან, გამოსვლა, რომ მისი ძმა, ესავი, ნადირობიდან დაბრუნდა.
- 31მანაც მოამზადა გემრიელი კერძი, მიუტანა მამამისს და უთხრა: „მამა, ადექი, ჭამე ნანადირევი, რათა მაკურთხოს შენმა სულმა“.
- 32ამაზე ისაკმა ჰკითხა: „რომელი ხარ?“ რაზეც მან მიუგო: „შენი ვაჟი ვარ, შენი პირმშო, ესავი“.
- 33მაშინ საშინელმა კანკალმა აიტანა ისაკი და იკითხა: „მაშ ის ვინღა იყო, რომელმაც ნანადირევი მომიტანა, შენ მოსვლამდე რომ ვჭამე, და ვაკურთხე იგი? კურთხეულიც ის იქნება!“
- 34მამამისის სიტყვების გაგონებაზე ესავმა ხმამაღლა, მწარედ ამოიგმინა: „მამა, მეც მაკურთხე, მეც!“
- 35მან კი უთხრა: „მოტყუებით მოვიდა შენი ძმა, რომ შენი კუთვნილი კურთხევა მიეღო“.
- 36ამაზე ესავმა უთხრა: „განა ამიტომ არ ჰქვია მას იაკობი, რომ უკვე მეორეჯერ მომექცა ასე?! ჯერ პირმშოობა წამართვა და ახლა - კურთხევა!“ შემდეგ ჰკითხა: „ნუთუ არ შემოინახე ჩემთვის კურთხევა?“
- 37ისაკმა მიუგო ესავს: „ბატონად დაგიდგინე იგი და ყველა ძმა მსახურად დავუყენე მას, სარჩოდ მარცვლეული და ახალი ღვინო მივეცი და შენ რაღა გიყო, შვილო?“
- 38ესავმა უთხრა მამამისს: „მამა, მარტო ერთი კურთხევა გაქვს? მეც მაკურთხე, მეც, მამა!“ ხმა აღიმაღლა ესავმა და აქვითინდა.
- 39მამამისმა ისაკმა უთხრა: „შორს იქნება შენი სამკვიდრებელი დედამიწის პოხიერი ნიადაგიდან და ცის ნამიდან.
- 40მახვილით იცხოვრებ და შენი ძმის მსახური იქნები, მაგრამ ვერ მოისვენებ და გადაიგდებ კისრიდან მის უღელს“.
- 41მტრულად განეწყო ესავი იაკობის მიმართ იმ კურთხევის გამო, რომლითაც მამამისმა აკურთხა იგი. გულში ამბობდა ესავი: „მამაჩემის გლოვის დღეები ახლოვდება, მერე კი მოვკლავ იაკობს, ჩემს ძმას“.
- 42როცა შეიტყო რებეკამ თავისი უფროსი ვაჟის, ესავის, ნათქვამი სიტყვები, მაშინვე მოუხმო იაკობს, თავის უმცროს ვაჟს, და უთხრა: „იცოდე, შენი ძმა ესავი, შენი მოკვლით ინუგეშებს თავს.
- 43გაიგონე ჩემი სიტყვა, შვილო, ადექი და ლაბანთან, ჩემს ძმასთან, გაიქეცი ხარანში.
- 44ცოტა ხანს მასთან იცხოვრე შენი ძმის რისხვის დაცხრომამდე,
- 45სანამ გადაივლის შენი ძმის რისხვა და დაავიწყდება, რაც გაუკეთე. შემდეგ წამოსაყვანად ვინმეს გამოგიგზავნი. რატომ უნდა დაგკარგოთ ორივენი ერთ დღეს?“
- 46ამის შემდეგ ეუბნებოდა რებეკა ისაკს: „სიცოცხლე მომაძულეს ხეთელმა ქალებმა. თუ იაკობმაც ხეთელი ქალი მოიყვანა ცოლად, ისეთი, როგორებიც ამ ქვეყნის ქალები არიან, რაღად მინდა სიცოცხლე?!“
იტვირთება შემდეგი თავი