დაბადება — ახალი ქვეყნიერების თარგმანი*
იტვირთება წინა თავი
თავი 32
- 1როცა იაკობი თავის გზას დაადგა, ღვთის ანგელოზები შემოხვდნენ მას.
- 2როგორც კი დაინახა, მაშინვე თქვა: „ეს ღვთის ბანაკია!“ ამიტომ იმ ადგილს მახანაიმი უწოდა.
- 3გაუგზავნა იაკობმა ესავს, თავის ძმას, მაცნეები სეირის მიწაზე, ედომის ველზე,
- 4და უბრძანა მათ: "უთხარით ჩემს ბატონს, ესავს, ასე დაგვაბარათქო იაკობმა: „ვხიზნობდი ლაბანთან და დიდხანს ვიყავი მასთან.
- 5მყავს ხარები, ვირები, ცხვარი, მსახურები და მოახლეები. მინდა, მოვახსენო ეს ჩემს ბატონს და წყალობა ვპოვო შენს თვალში".
- 6დაბრუნდნენ მაცნეები იაკობთან და უთხრეს: „ვიყავით შენს ძმასთან, ესავთან და ისიც ოთხასი კაცით მოდის შენთან შესახვედრად“.
- 7ძალიან შეეშინდა იაკობს და შეწუხდა. ორ ბანაკად გაყო თავისი ხალხი, ცხვარძროხა და აქლემები,
- 8ამბობდა, თუ ესავი ერთ ბანაკს დაესხმება, მეორე ბანაკი თავს უშველისო.
- 9შემდეგ თქვა იაკობმა: „მამაჩემის, აბრაამის ღმერთო, და მამაჩემის, ისაკის ღმერთო, იეჰოვა, კი მეუბნები, დაბრუნდი შენსა და შენი სანათესავოს მიწაზე და სიკეთეს გაგიკეთებო,
- 10მაგრამ არა ვარ ღირსი იმ სიკეთისა და ერთგულებისა, რომელიც შენი მსახურისადმი გამოავლინე; ჯოხის ამარამ გადავკვეთე იორდანე და ახლა ორ ბანაკად ვბრუნდები.
- 11გევედრები, მიხსენი ჩემი ძმის, ესავის ხელიდან, რადგან მეშინია, არ მოვიდეს და თავს არ დამესხას მეც, დედებსაც და შვილებსაც.
- 12შენ ხომ მითხარი, სიკეთეს გაგიკეთებ და შენს შთამომავალს ზღვის ქვიშასავით ვაქცევ, რომელიც ვერ დაითვლებაო სიმრავლის გამო“.
- 13იქ გაათია ღამე და ესავს, თავის ძმას, საჩუქარი გაუგზავნა თავისი ქონებიდან:
- 14ორასი დედალი თხა, ოცი ვაცი, ორასი დედალი ცხვარი, ოცი ვერძი,
- 15ოცდაათი მაწოვარი აქლემი თავისი ნაშიერებით, ორმოცი ძროხა, ათი ხარი, ოცი ჭაკი ვირი და ათიც მამალი ვირი.
- 16ჩააბარა თავის მსახურებს ცალცალკე ჯოგებად და უთხრა, ჩემ წინ იარეთ და ჯოგებს შორის მანძილი დატოვეთო.
- 17პირველს უბრძანა: "თუ შეგხვდა ჩემი ძმა ესავი და გკითხა, ვისი ხარ, სად მიდიხარ და ესენი ვიღასიაო,
- 18უთხარი: „შენი მსახური იაკობისაა. ეს ჩემი ბატონისთვის, ესავისთვის გამოგზავნილი საჩუქარია. თვითონ კი უკან მოგვყვება".
- 19უბრძანა მეორესაც, მესამესაც და ყველას, ვინც ჯოგებს მიჰყვებოდა: „ასე და ასე უთხარით ესავს, როცა შეგხვდებათ.
- 20ისიც უთხარით, შენი მსახური იაკობი ჩვენ მოგვყვებათქო“. თავისთვის ამბობდა, იქნებ გული მოვულბო წინასწარ გაგზავნილი საჩუქრით და მერე ვიხილავ მის სახეს, იქნებ კეთილად მიმიღოსო.
- 21საჩუქარი წინ გაუშვა, თვითონ კი ბანაკში გაათია ის ღამე.
- 22ადგა იმ ღამით, წაიყვანა თავისი ორი ცოლი, ორი მოახლე და თერთმეტი ვაჟი და იაბოკის ფონზე გადავიდა.
- 23წაიყვანა ისინი და ხევზე გადაიყვანა, თან გადაიტანა ყველაფერი, რაც ჰქონდა.
- 24ერკინებოდა იაკობს ვიღაც კაცი განთიადის დადგომამდე, როცა მარტო იყო.
- 25დაინახა, რომ ვერ ერეოდა იაკობს, ბარძაყის სახსარზე შეეხო მას და ამოუგდო ის შერკინებისას.
- 26მან უთხრა: „გამიშვი, განთიადი დადგა“. მან კი მიუგო: „არ გაგიშვებ, სანამ არ მაკურთხებ“.
- 27მან ჰკითხა: „რა გქვია?“ მიუგო: „იაკობი“.
- 28მაშინ უთხრა: „აღარ გერქმევა იაკობი, არამედ ისრაელი, რადგან ღმერთსა და ადამიანებს შეეჭიდე და მაინც მოერიე“.
- 29იაკობმა უთხრა: „მითხარი შენი სახელი“. მან მიუგო: „სახელს რატომ მეკითხები?“ და იქვე აკურთხა იგი.
- 30ამიტომ იმ ადგილს იაკობმა ფენიელი უწოდა, რადგან ამბობდა, ღმერთი ვიხილე პირისპირ და მაინც გადავრჩიო.
- 31როგორც კი გაიარა ფენუელი, მზემ დაანათა მას. ბარძაყი სტკიოდა და კოჭლობდა იგი.
- 32ამიტომ არ ჭამენ დღემდე ისრაელები ბარძაყის ძარღვს, რომელიც ბარძაყის სახსარზეა, რადგან შეეხო იგი იაკობს ბარძაყის სახსარზე, სადაც ბარძაყის ძარღვია.
იტვირთება შემდეგი თავი